Magia ostrego koła trwa nadal. Na trasie rower nie zaskakuje ale w mieście w godzinach szczytu nadal bardzo uważam. Dziś miałem okazję jechać z wiatrem z lekkiego wzniesienia. Po przekroczeniu pewnej kadencji zwalnianie nogami staje się bardzo trudne.

Starałem się jeździć lekko na tyle ile się dało. Myśle, że zmienie tylną zębatkę na 18 (mam 17). Przy bardziej gwałtownym hamowaniu wspomagam się przednim hamulcem. Kolano prawie nie boli ale daje o sobie się we znaki lewe biodro.

Jak przystało na niedziele zabrałem swoją damę (Teresę) albo to może ona mnie zabrała pokręcić trochę po okolicy. Na ostrym czuje się już o wiele pewniej. W zasadzie nie używam już hamulca. Na zjazdach też już sobie na więcej pozwalam.
Po trasie widziałem trochę rowerów MTB na dachach samochodów.

Trasa podobna do wczorajszej. Dziś już znacznie pewniej się czuje chociaż nadal mam respekt do ostego. Staram się unikać skrzyżowań - cieżko mi trafić drugą (lewą nogą) w zatrzask spd-s i przyśpieszenie mam jak stary disel ;-) .

To bardzo ważny dzień dla mnie bowiem tego dnia po raz pierwszy rozpoczołem treningu na ostrym kole. Mogę napisać , że jazda na nim wymaga całkiem innej techniki. Ruszanie zwłaszcza na skrzyżowaniach to już pewna sztuka podobnie zresztą jak zwalnianie (hamowanie) przed przeszkodami.
Jako , że długi czas trenowałem wysoką kadencje a także jeździłem sporo na rolce pewne sprawy były na mnie dość proste np jazda na stojąco.
Mieszkam w zasadzie na terenie Pakru Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich i co ciekawe z góry na taki rowerze jade wolniej niż pod górę. Mimo przełożenia 3:1 (50/17) jazda pod wzniesienie nie jest specjalnie trudna dla mnie.
Rower zaczołem składać pod koniec 2007 i trochę to trwało bo chciałem mieć to co sobie zaplanowałem. Rama pochodzi od samego mistrza Orłowskiego. Już nie chce aluminium.